Petite Couture Grand Art

Ik ben Daisy Limpens (56 jaar) en werk al meer dan 35 jaar in de retail, onder andere als visual merchandiser en store manager. Mode loopt als een rode draad door mijn leven. Niet alleen in mijn werk, maar ook in mijn vrije tijd. 

Voor mij gaat het vooral om mode en over een bepaalde sfeer die mode met zich meebrengt. Ik ben begonnen met Barbies te kopen, maar eigenlijk alleen de hele oude modellen uit de jaren zestig. Alles vanaf de jaren zeventig vind ik persoonlijk minder interessant. Ik heb er wel een paar, maar ik richt me vooral op het neerzetten van het beeld van de jaren vijftig en zestig. De kleding die ik maak komt juist mooi uit op deze oude Barbiepoppen. En doordat ze zo klein zijn, kan ik met relatief weinig materiaal toch een compleet beeld of gevoel overbrengen. Ze zijn voor mij het perfecte ‘canvas’ om mijn visie op mode mee te tonen in miniatuurvorm. 

Ik maak alles zelf behalve de schoentjes. Ik werk het liefst met vintage patronen en laat me graag inspireren door de sfeer van bepaalde modeontwerpers, kunst en oude f ilms, vooral uit de jaren ’50 en ’60. Die invloeden gebruik ik als vertrekpunt, maar ik maak nooit iets letterlijk na. Het gaat me om het gevoel, de stijl en de sfeer. Die vertaal ik naar iets eigens, in mijn eigen beeldtaal. Een belangrijk onderdeel van mijn proces is het experimenteren met technieken. Dat kunnen oude handwerktechnieken zijn, maar ook moderne toepassingen. Ik vind het ontzettend boeiend om uit te zoeken hoe ik iets kan maken of hoe ik een bepaald effect kan bereiken in stof of vorm. Die technische ontdekkingstocht zit verweven in alles wat ik doe. 

Ik naai al sinds mijn kindertijd, al vanaf de lagere school. Op een gegeven moment besloot ik om naailessen te nemen omdat ik meer van de techniek wilde begrijpen, vooral het patroontekenen vond ik interessant. Een vriendin gaf me ooit twee vintage modellenboeken, met kleine patronen op schaal. Ik vond ze zó bijzonder, dat ik ermee aan de slag wilde om ze uit te werken. Rond die tijd kwam ik bij mijn nichtje die Barbies had, en toen dacht ik: hé, misschien kan ik die patronen voor Barbies gebruiken. Later liet mijn partner me een foto zien van een oude vintage Barbiepop die ik nog nooit eerder had gezien en toen was ik verkocht. Dat beeld, die sfeer, alles viel op zijn plek. Ik kocht mijn eerste vintage Barbie en begon daarmee. Vanaf dat moment is het echt begonnen. 

Heel positief! In het begin vond ik het een beetje spannend om te vertellen dat ik Barbiekleertjes maakte. Zeker in mijn eigen, meer kunstzinnige kring. Maar eerlijk gezegd overstijgt wat ik doe wel het idee van “kleertjes maken”. Mensen zijn vaak verbaasd over de precisie en het detail. Mijn partner zegt: “Ik snap niet hoe jij dat voor elkaar krijgt, je laat altijd alles uit je handen vallen, maar dít lukt je perfect.” Ik heb mijn werk al een aantal keer mogen exposeren. De reacties waren geweldig. Mensen herkenden iets uit hun jeugd, of ze werden geraakt door het vakwerk, of de sfeer van de kleding. Het was echt oogverwennerij, en dat voelde heel bijzonder. 

Ik ben inderdaad creatief, maar ook perfectionistisch. In mijn hoofd ben ik constant bezig met oplossingen bedenken. Of dat nu in kleding is, op mijn werk of in het dagelijks leven. Mijn creativiteit concentreert zich wel rond deze hobby, maar het gaat echt alle kanten op: naaien, stylen, fotograferen, fotobewerking, stopmotion en zelfs werk ik met AI om mijn beelden tot leven te brengen. Wat ik leuk vind, is dat ik echt een sfeer of verhaal kan overbrengen. Het blijft bij mij niet bij één ding, ik ben heel avontuurlijk en hou ervan om steeds iets nieuws te proberen. Dat is heel tijdrovend, maar ook ontzettend leuk. Ik heb ook altijd het idee dat ik alles zelf moet kunnen maken, en meestal lukt dat ook nog. 

In principe kost het maken van een miniatuuroutfit net zo veel tijd en aandacht als het maken van kleding op ware grootte. Want elk detail telt. 

Als ik snel moet schatten, heb ik ongeveer 50 poppen verzameld. Voor een groot deel daarvan heb ik zelf kleding gemaakt, dus ik ben hier nog wel even zoet mee. Naast mijn eigen creaties heb ik ook een aantal originele vintage Barbie-kledingstukken gekregen. Die kleding was vaak incompleet, maar ik ben die stukken steeds meer gaan waarderen en probeer nu de originele sets weer compleet te maken met de juiste tasjes, schoentjes en accessoires. Dat is een leuke, zoektocht op zich. 

Dat vind ik eerlijk gezegd best een lastige vraag. Ik heb niet één grote droom of een strak doel voor ogen. Ik zeg weleens gekscherend dat ik genoeg materialen in huis heb om nog tot ver na mijn pensioen bezig te zijn. En stiekem is dat misschien ook zo. Dus als ik een droom moet noemen, dan is het vooral dat: dat ik de ruimte, tijd en energie blijf houden om te blijven creëren, ontdekken en experimenteren zoals ik dat nu doe.